Jest wiersz Cypriana Kamila Norwida pt. "Posiedzenie(Fraszka)''.Przeczytajmy ze zrozumieniem:

Z ogromnej sali wyniesiono śmiecie

I kurz otarto z krzeseł - weszli męże

I siedli z szmerem, jak w pochwy oręże,

I ogłosili... cóż?...ż e  s ą  w  k o m p l e c i e!!

- I siedzą...siedzą...aż tam gdzieś na świecie

Wariat wynajdzie p a r ę, a artysta

Podrzędny - p r o m i e ń  s ł o n e c z n y  u t r w a l i,

A nieuczony jakis tam dentysta

O d  w s z e c h b o l e ś c i  c z ł o w i e k a  o c a l i...

A Akademie milczą... l e c z  w  k o m p l e c i e.

Nasza Akademia ku czci Patrona Szkoły Cypriana Kamila Norwida zgromadziła uczniów i nauczycieli w piątek 19 marca, ale na szczęście nie tyllko siedzieliśmy w komplecie. Klasa Ia pod opieką Pani Alicji Sienkiewicz przygotowała bowiem ciekawe widowisko łączące trudną poezję C.K.Norwida z muzyką i plastycznie wzbogacone prezentacją multimedialną. 

Uczniowie ze zdumieniem przysłuchiwali się dźwiękom płynącym ze starego i mocno podniszczonego pianina, które (o dziwo) jeszcze działa! Andrea Lodzig i Kasia Maryszczak zagrały na nim wiedząc, iż klawiatura jest niekompletna, zaś dźwięk wydobywający się z instrumentu daleki od doskonałości. Koncert poprzedzony został czyszczeniem pianina, zaś liczne zadrapania i znaki bolesnego kontaktu z przypadkowymi użytkownikami gustownie zakryto materiałem i obłożono książkami. Tak to instrument ożył, a szkoła zrozumiała, że nie służy on jedynie jako rekwizyt.

Pozostali artyści zaprezentowali program składający się z wierszy i prezentujący biografię Naszego Patrona. Karolina Tomala i Tomasz Łobos jako prowadzący zadbali o porządek poszczególnych części, zaś pozostali uczniowie wykonali swoje zadania z dużym zaangażowaniem, dlatego wymienimy ich tu kolejno: Daria Bach, Paweł Banaś, Dominika Daniłowicz, Aneta Didyk, Wojciech Guźmiński, Dominika Kamińska, Magdalena Kutka, Paweł Mormul, Justyna Wanicka, Anna Wiktor, Karolina Wysocka, Damian Zubik. Oklaskami przyjęto muzyczną interpretację wiersza "Moja piosnka [II]", która stała się bardzo wzruszającym akcentem przestawienia.

Prawdziwą radość wzbudził Mateusz Dworzyński, który w mistrzowski sposób dokonał potrójnej interpretacji wiersza pt. "W Weronie". Zaopatrzony w niezbędne atrybuty: biały i czarny szalik przedstawił liryczną, potem dramatyczną, na koniec zaś liryczno - dramatyczną aktorską etiudę. Śmiech, który wybuchał na sali, był powściągliwy, pełen XIX-wiecznej elegancji i bardzo pasował do utworu Norwida. Występ Mateusza poprzedził szkolny konkurs związany z plastyczną interpretacją wspomnianego wiersza. Wygrała go klasa II b, której plakat łączył w sobie pomysłowość, oryginalność i symboliczną głębię.

Na koniec Grzegorz Banach, ubrany w profesorski sweter,  z wielką, groteskową, czarną muchą przypiętą do kołnierza koszuli wygłosił wykład, którego istota zamykała się w stwierdzeniu, że "Norwid wielkim poetą był". Witold Gombrowicz, którego pomysł z powieści "Ferdydurke"  został tu wykorzystany, byłby z występu naszego ucznia wielce zadowolony. Grzegorz przekonał nas wszystkich, że "kochamy Norwida i zachwycamy się jego poezjami, gdyż był on wielkim poetą". W taki sposób przepaść, jaka rodzi sie między uczniem a szkołą w chwili, gdy ten musi wielbić ( a wielbić nie chce i nie może) została na chwilę pokonana.

Akademia trwała i jeśli nawet ktoś w tym samym czasie "ocalał człowieka od wszechboleści", ważne jest, że na czas owej akademii nasi uczniowie wytężyli całą swoją uwagę i nie spali. To już coś. Norwid powiedziałby: "Szczęść - że im, Panie...........".